A place to work from home. Brainstorm about new ideas, sync about the progress in business...
A place to slow down and enjoy the moments with friends and family...
Time and Nature (together), the biggest value in life...
en toen na 5 jaar....
Wat niemand je vertelt over locatieverhuur (tot het je overkomt)
Dit gaat niet over wie het waren. Het gaat over wat er gebeurde, en wat we ervan geleerd hebben.
We stellen Bolderwoods open omdat we mensen een plek willen geven voor hun belangrijkste momenten: een trouw, verjaardag, communiefeest, ...
Vooral mensen die we kennen en uit de buurt. Een unieke, authentieke plek. Een herinnering die blijft. We zijn er zelf niet altijd bij. Wij geven de locatie in vertrouwen mee en rekenen erop dat de huurder er minstens zoveel zorg voor opbrengt als wij erin hebben gestoken.
Daarom laten we bewust maar een beperkt aantal feesten per jaar toe. Maximum vijf. Tussen elk feest moet alles opnieuw piekfijn staan. Dat is geen luxe. Dat is respect voor de plek, voor de buren, en voor de volgende die hier komt.
Soms klikt het meteen. Enthousiasme aan beide kanten. Achteraf bekeken: in deze was onverwacht te veel vertrouwen. Te weinig afspraken die écht golden.
De nacht
Er was een duidelijke afspraak over tot wanneer de muziek mocht. Die afspraak werd genegeerd. Niet een beetje. Lang genoeg om er zelf naartoe te moeten nadat buren vragen of het stiller kan om 2u. Midden in de nacht de loeiharde muziek stilleggen bij mensen die daar geen zin in hadden: dat is geen gastvrij gesprek. Dat is je eigen huis verdedigen tegenover mensen die het tijdelijk mogen gebruiken.
Slapen lukte pas veel later.
De ochtend
De dag erna lag het eruit alsof niemand ooit van opruimen had gehoord. Glazen. Scherven. Peuken over het hele domein. Bij vertrek een luchtig “we zijn weg” — en een terrein dat nog volledig overhoop stond.
Ik heb samen met mijn vrouw meer dan 3 uur liggen poetsen en opruimen, onze laatste vakantiedag, om het weer toonbaar te krijgen.
De schade
Materiaal gebruiken dat er staat: prima. Daar staat het voor. Het vuil achterlaten. Afval dumpen in plaats van meenemen. Schade aan de inrichting. En het wrangste: een speelplek waar onze eigen kinderen dol op zijn, toegetakeld door kinderen van het feest.
Dat is geen “ongelukje”. Dat is geen “we hadden het druk”. Dat is een plek behandelen alsof ze van niemand is.
Opruimen, poetsen, herstellen: de rekening is het minste. Het gevoel dat blijft, is erger. Wij hadden deze plek met vertrouwen opengesteld voor íemand anders’ grote dag. Dat vertrouwen werd niet beantwoord. Het werd verbruikt.
Er waren die avond al signalen van broer en zus van bruid en bruidegom. Als gastheer kies je er dan voor om het feest niet te gijzelen. Achteraf: fout. Signalen die je hoort en wegwuift, worden de volgende ochtend een puinhoop.
En daarna
De schade is erkend en dan geprotesteerd. Na de nacht, na de rommel, na de schade. Dat is geen discussie over een factuur. Dat is gewoon slecht karakter.
Wat verandert
We blijven Bolderwoods openstellen. Met dezelfde goesting. Misschien nu wel meer dan ooit voor mensen uit de buurt die deze plek verdienen.
Wat stopt: verhuren aan mensen die we niet kennen.
Geen roman van een contract. Geen borg die moet doen alsof vertrouwen te koop is. Dat is niet hoe ik wil werken. Wel dit: wie hier iets wil vieren, moet iemand kennen die ík ook ken — iemand die met zijn naam durft in te staan voor hoe hier wordt omgesprongen. Een keten van vertrouwen die tot bij mij reikt. Punt.
Aan iedereen die hier ooit een respectvol feest vierde: dank je. Jullie zijn de reden dat we doorgaan. De anderen zijn de reden dat de drempel nu hoger ligt.